Oh, Stability, Where Art Thou?

Εάν η σταθερότητα έκανε ποτέ διαγωνισμό, σίγουρα θα έπαιρνα την τελευταία θέση και με διαφορά από τον προτελευταίο. Δευτέρα σήμερα κι όπως της αρμόζει, η διάθεσή μου δεν είναι και στα καλύτερά της. Πέρασα, λοιπόν, ένα απόγευμα καθισμένη σε έναν καναπέ και σπρώχνοντας το χρόνο. Ούτε η φουντωτή ουρά της Αμελίτσας, που πηγαινοέρχονταν απέλπιδα, δε μπόρεσε να ανεβάσει τη διάθεσή μου και να με βγάλει από τις άσκοπες μαύρες σκέψεις μου.

Και ξαφνικά το συνειδητοποίησα. Αυτό που πραγματικά με ενοχλεί και δε με αφήνει να εξελίσσομαι, όπως θα ήθελα, είναι η ατέρμονη αστάθεια και αναβλητικότητά μου. Αυτά τα χαρακτηριστικά, που με κάνουν συνεχώς να ενθουσιάζομαι με πράγματα, να πεισμώνω μέχρι να τα ξεκινήσω και μετά από λίγο διάστημα, απλά … να τα εγκαταλείπω. Ο λόγος; Δεν είναι πάντως οτι άλλαξα γνώμη και δε μου άρεσαν τελικά.

Πιθανότατα, αυτό που πραγματικά με φοβίζει είναι η πιθανή αποτυχία. Οτι, δηλαδή, ακόμα και να συνεχίσω αυτό που επέλεξα, δε θα γίνω ποτέ αληθινά καλή. Ή, μήπως, με φοβίζουν οι ευθύνες;

Δε ξέρω, αλλά και δε νομίζω να μάθω, μέχρι να ξεκινήσω κάτι από την αρχή και να το φτάσω -για μια φορά- έως το τέλος.

Καλή & Δημιουργική Εβδομάδα,

αντικαταπληκτικιά 🙂

3 Replies to “Oh, Stability, Where Art Thou?”

  1. Πολλά τα σημεία στίξης.
    μας αφήσατε γεμάτους θαυμαστικά, πεινασμένα αποσιωπητικά
    και κάτι ερωτηματικά, σωστές άγκυρες που δεν μας αφήνουν ν’ αναδυθούμε από το κείμενό σας.
    Τελικά;
    Τί βγάζει ο λογαριασμός;
    Βρέθηκε το προσωπικό σας έλλειμμα;
    Σε τι οφείλεται η αναβλητικότητα;
    Στις ευθύνες , στην πιθανή αποτυχία …… ή μήπως είναι τελικά υποβόσκουσα βαρεμάρα ;
    Όχι όμως η απλή βαρεμάρα..η regular,
    αλλά η άλλη, η δημιουργική
    Που γεννιέται σε άτομα που μέσα τους φωλιάζει η φωτιά κι ο τυφώνας…
    που κάνουν όνειρα, θέτουν στόχους, τους πραγματοποιούν και μετά από λίγο
    «been there, done that – πάμε γι’ άλλα»

    Όποιο κι αν είναι το αίτιο, σας εύχομαι κι εγώ καλή εβδομάδα
    (και συγνώμη για το μεγάλο μου σχόλιο)

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Ο πληθυντικός με κάνει να αισθάνομαι γριά, πάνω στο άνθος της ηλικίας μου. χαχαχα 🙂 Ευχαριστώ πολύ για το σχόλιο. Εδώ που τα λέμε η βαρεμάρα σε ένα βαθμό είναι δεδομένη μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση. Ελπίζω, όμως, να είναι πράγματι αυτή, η δημιουργική, που δείχνει μια εσωτερική ανησυχία, παρά ένα άτομο που δεν έχει στον ήλιο μοίρα.

      Καλό βράδυ 🙂

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Δάφνη μου, ξέρεις πως το κείμενο σου, «ταιριάζει» σε πολύ πολύ κόσμο, αν και αυτό καθόλου δεν παρηγορεί. 😉
    Θα επαναλάβω κάτι που συχνά γράφω και έχω δει πως σε σένα δουλεύει και ας μη το έχεις συνειδητοποιήσει και είναι η «επίγνωση» της κατάστασης σου! 😛
    «Και ξαφνικά το συνειδητοποίησα. Αυτό που πραγματικά με ενοχλεί και δε με αφήνει να εξελίσσομαι, όπως θα ήθελα, είναι η ατέρμονη αστάθεια και αναβλητικότητά μου. Αυτά τα χαρακτηριστικά, που με κάνουν συνεχώς να ενθουσιάζομαι με πράγματα, να πεισμώνω μέχρι να τα ξεκινήσω και μετά από λίγο διάστημα, απλά … να τα εγκαταλείπω. Ο λόγος; Δεν είναι πάντως οτι άλλαξα γνώμη και δε μου άρεσαν τελικά».
    Μήπως είναι πως κατά βάθος δεν σ’ ενδιαφέρουν, δεν σε γεμίζουν, δεν σου δίνουν χαρά; 😉

    Η «επίγνωση» είναι μια φλόγα που καίει περιορισμούς και προβληματισμούς!

    ΑΦιλάκια πολλά και πάντα τρυφερά! 🙂

    Αρέσει σε 2 άτομα

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s