«Γελόιες σκέψεις»

Τι θανατικό είναι αυτό ρε παιδάκι μου και πάλι; Λέγαμε να φύγει το ’16 και το ’17 είχαμε τα ίδια. Σμπρώχναμε το χρόνο να φύγει και το ’17 και ξεκίνησε ΚΑΙ το ’18 τα δικά του. Τά ‘χει βάλει συγκεκριμένα με το καλλιτεχνικό στερέωμα αυτός από κει πάνω (ή από ‘κει χάμω, δε ξέρω), είναι γεγονός.

Το πόσο αγαπώ τη μουσική, το έχω αναφέρει πολλάκις νομίζω. Καμιά φορά σκέφτομαι πως τις ευκαιρίες δεν πρέπει να τις χάνουμε, γιατί δε ξέρουμε αν θα ξαναέρθουν. Πριν λίγο καιρό, ο Τζίμης Πανούσης είχε έρθει στη Θεσσαλονίκη για μια σειρά εμφανίσεων. Πιθανότατα, σκέφτηκα πως «έλα μωρέ, Έλληνας καλλιτέχνης είναι, δε θα ξανάρθει;» Αμ, δε! Τον πρόλαβε η καρδούλα του και έμεινα ξεκρέμαστη εγώ και οι ανόητες σκέψεις μου. Καλό Παράδεισο νά ‘χει. Μπορεί να μην τον είδα «ζωντανά», αλλά ανατρέχω τακτικά στην κληρονομιά που άφησε, φορώντας απλά τα ακουστικά μου.

Το ίδιο, βέβαια, συμβαίνει και με την ανατριχιαστική φωνή της Dolores O’Riordan. Από τις πρώτες γυναίκες που με μύησαν στον «μαγικό» κόσμο της μουσικής, χάρη στην κρυστάλλινη χροιά της. Ακόμα, πιο θλιβερό το γεγονός ότι έφυγε στα 46 της μόλις χρόνια, στερώντας από το κοινό της ακόμα περισσότερες μουσικές συγκινήσεις.

2018, δε ξηγιέσαι καλά, μέχρι στιγμής! Robert, αν με ακούς ή διαβάζεις από κάπου …κανόνισε την πορεία σου. Θέλω πολύ να σε δω!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s