All posts by stimenilemonokoupa

Πράγματα που αγαπώ στους «όχικαλοκαίρι» μήνες του χρόνου

‘Εχω γράψει ουκ ολίγες φορές για την ατέλειωτη αγάπη μου για το καλοκαίρι κι έχω προσπαθήσει να βρω θετικά στοιχεία στη μετάβαση του καλοκαιριού προς το χειμώνα. Γιατί για μένα, στην ουσία, όποια εποχή δεν είναι καλοκαίρι, είναι χειμώνας. Σιχαίνομαι το κρύο, τη βροχή, τα μπουφάν και γενικά, ότι έχει να κάνει με φθινόπωρο-χειμώνα-και λίγο…

Φυσάει αδιαφορία … να ντύνεσαι καλά!

Πιο πολύτιμη συμβουλή από αυτή, δε νομίζω πως έχω πάρει. Μπορεί να ακούγεται κάπως «αστεία» σαν φράση, όμως κρύβει μεγάλη δόση αλήθειας. Γιατί σε αυτούς τους καιρούς, τους χαλεπούς, που ζούμε, εάν κάτι λειτουργεί αντίθετα με τα προγνωστικά, αυτό είναι σίγουρα η ομαδικότητα και η αλληλεγγύη. Αλλά, όχι! Αν ψάχνεις για αγάπη και ανθρωπιά, μάλλον…

Oh, Stability, Where Art Thou?

Εάν η σταθερότητα έκανε ποτέ διαγωνισμό, σίγουρα θα έπαιρνα την τελευταία θέση και με διαφορά από τον προτελευταίο. Δευτέρα σήμερα κι όπως της αρμόζει, η διάθεσή μου δεν είναι και στα καλύτερά της. Πέρασα, λοιπόν, ένα απόγευμα καθισμένη σε έναν καναπέ και σπρώχνοντας το χρόνο. Ούτε η φουντωτή ουρά της Αμελίτσας, που πηγαινοέρχονταν απέλπιδα, δε…

Οι αποφάσεις είναι για να τις παίρνουμε

Το φθινόπωρο μπήκε με φόρα στην όμορφη Θεσσαλονίκη και μαζί με τα πρώτα κρύα, έφερε και τις πρώτες «κρυάδες» του. Σάββατο βράδυ και μετά από μια μικρή σε διάρκεια έξοδο σε συναυλία, είμαι ξανά μόνη στον καναπέ του σπιτιού μου, χουχουλιάζοντας τυλιγμένη σε μια φλις κουβέρτα, ακούγοντας μουσική και αναλογίζομαι όλες αυτές τις αποφάσεις που…

Τι νόημα έχουν οι σιωπές, όταν τα «θέλω» σου ουρλιάζουν;

Καμιά φορά αναγκάζω εγώ η ίδια το εαυτό μου να γράψει. Δε ξέρω αν με βοηθάει στο να νιώσω καλύτερα, ξέρω, όμως, οτι από τη στιγμή που οι λέξεις δε μου βγαίνουν από το στόμα, κάπως πρέπει να βγουν κι αυτό το «κάπως» είναι το χαρτί ( ή πληκτρολόγιο ). Γιατί το να διατηρώ μια…

Ιστορία που, ίσως, σου έχει συμβεί

Υπάρχουν και κάτι μέρες της βδομάδας, ολόιδιες με Κυριακές. Από τις γκρίζες Κυριακές εννοώ. Όχι αυτές που περνάς σε οικογενειακά τραπέζια, σε σινεμά με φίλους και σε εκδρομές. Αν και είναι και αυτές … περιέργες. Περιέχουν μια δόση νοσταλγίας, μια δόση παιδικότητας και μελαγχολίας. Οι άλλες είναι, όμως, απλώς μουντές. Χωρίς ίχνος χαράς και ελπίδας.…