Category Archives: My Life

Πράγματα που αγαπώ στους «όχικαλοκαίρι» μήνες του χρόνου

‘Εχω γράψει ουκ ολίγες φορές για την ατέλειωτη αγάπη μου για το καλοκαίρι κι έχω προσπαθήσει να βρω θετικά στοιχεία στη μετάβαση του καλοκαιριού προς το χειμώνα. Γιατί για μένα, στην ουσία, όποια εποχή δεν είναι καλοκαίρι, είναι χειμώνας. Σιχαίνομαι το κρύο, τη βροχή, τα μπουφάν και γενικά, ότι έχει να κάνει με φθινόπωρο-χειμώνα-και λίγο…

Φυσάει αδιαφορία … να ντύνεσαι καλά!

Πιο πολύτιμη συμβουλή από αυτή, δε νομίζω πως έχω πάρει. Μπορεί να ακούγεται κάπως «αστεία» σαν φράση, όμως κρύβει μεγάλη δόση αλήθειας. Γιατί σε αυτούς τους καιρούς, τους χαλεπούς, που ζούμε, εάν κάτι λειτουργεί αντίθετα με τα προγνωστικά, αυτό είναι σίγουρα η ομαδικότητα και η αλληλεγγύη. Αλλά, όχι! Αν ψάχνεις για αγάπη και ανθρωπιά, μάλλον…

Oh, Stability, Where Art Thou?

Εάν η σταθερότητα έκανε ποτέ διαγωνισμό, σίγουρα θα έπαιρνα την τελευταία θέση και με διαφορά από τον προτελευταίο. Δευτέρα σήμερα κι όπως της αρμόζει, η διάθεσή μου δεν είναι και στα καλύτερά της. Πέρασα, λοιπόν, ένα απόγευμα καθισμένη σε έναν καναπέ και σπρώχνοντας το χρόνο. Ούτε η φουντωτή ουρά της Αμελίτσας, που πηγαινοέρχονταν απέλπιδα, δε…

Οι αποφάσεις είναι για να τις παίρνουμε

Το φθινόπωρο μπήκε με φόρα στην όμορφη Θεσσαλονίκη και μαζί με τα πρώτα κρύα, έφερε και τις πρώτες «κρυάδες» του. Σάββατο βράδυ και μετά από μια μικρή σε διάρκεια έξοδο σε συναυλία, είμαι ξανά μόνη στον καναπέ του σπιτιού μου, χουχουλιάζοντας τυλιγμένη σε μια φλις κουβέρτα, ακούγοντας μουσική και αναλογίζομαι όλες αυτές τις αποφάσεις που…

Τι νόημα έχουν οι σιωπές, όταν τα «θέλω» σου ουρλιάζουν;

Καμιά φορά αναγκάζω εγώ η ίδια το εαυτό μου να γράψει. Δε ξέρω αν με βοηθάει στο να νιώσω καλύτερα, ξέρω, όμως, οτι από τη στιγμή που οι λέξεις δε μου βγαίνουν από το στόμα, κάπως πρέπει να βγουν κι αυτό το «κάπως» είναι το χαρτί ( ή πληκτρολόγιο ). Γιατί το να διατηρώ μια…

Ιστορία που, ίσως, σου έχει συμβεί

Υπάρχουν και κάτι μέρες της βδομάδας, ολόιδιες με Κυριακές. Από τις γκρίζες Κυριακές εννοώ. Όχι αυτές που περνάς σε οικογενειακά τραπέζια, σε σινεμά με φίλους και σε εκδρομές. Αν και είναι και αυτές … περιέργες. Περιέχουν μια δόση νοσταλγίας, μια δόση παιδικότητας και μελαγχολίας. Οι άλλες είναι, όμως, απλώς μουντές. Χωρίς ίχνος χαράς και ελπίδας.…

Δευτέρες με … γρανάζια

Σε πείσμα καιρών, θεών & δαιμόνων, διάθεσης και κρίσης αξιών, άλλη μια Δευτέρα είμαι εδώ και επιμένω να παλεύω να …την παλέψω. Με τον καφέ να κρυώνει στην κούπα (ζεστός καφές χειμώνα καλοκαίρι), τις εκκρεμότητες να τρέχουν και να προσπαθώ να τις προλάβω πριν στρίψουν στη γωνία, πασχίζω να βάλω τις σκέψεις και τη ζωή…

Να ζητάς τους καθαρούς ανθρώπους

Να αναζητάς ανθρώπους καθαρούς. Αυτούς που δε θα φοβηθούν να σου δείξουν τι θέλουν και τι νιώθουν. Μη φοβάσαι, υπάρχουν ακόμα. Μέσα στη σαπίλα που ζεις και διαμορφώνεσαι, υπάρχουν και αυτοί. Είναι και αυτοί σαν κι εσένα, μόνοι και συνεχείς παλαιστές της αλήθειας. Το ψέμα και τη διαφθορά θα τη βρίσκεις συνεχώς. Μη χάσεις την…

Ένα κλεμμένο ποδήλατο

  Γι’αυτούς που ακόμα μπορούν και ονειρεύονται ..                                              Γι’αυτούς που μπορούν να με νιώσουν … Γι’αυτούς που αγαπούν το χαοτικό αστικό τοπίο … Γι’αυτούς που τα όνειρα που κάνουν όταν περπατούν το δρόμο…

Εσύ καθορίζεις την ηθική σου

Πόσο δύσκολο είναι να βγεις από το τρυπάκι που μπήκες μόνος σου. Σου αρέσει αυτή ή κατάσταση ή όχι; Πως μπορείς να το μάθεις; Η συνείδησή σου λέει ότι δεν είναι σωστό. Γιατί, όμως, δε μπορείς να το νιώσεις; Είναι πολύ λεπτή η γραμμή ανάμεσα στο ηθικό και το ανήθικο. Δεν υπάρχει κάποιος ή κάτι…